Skandynawia czyli...

Z historycznego punktu widzenia Skandynawia pojawia się już w 67 roku n.e. Historyk starożytnego Rzymu Pliniusz Starszy określił wówczas jako Scadinauia wyspę na północ od Germanii położoną na skraju Świata. Sam przyrostek avia pochodzi najprawdopodobniej od wyspy, co może potwierdzać rzeczownik řya jako znaczenie tego słowa we współczesnym norweskim. Wyraz wyspa jako etymologia pojęcia Skandynawii wskazuje, że już od początków naszej ery obszar ten był postrzegany jako odmienna i odseparowana, a zarazem wewnętrznie spójna wspólnota kulturowa. Sami Skandynawowie rozumieją pod pojęciem Skandynawii Szwecję, Danię, Norwegię i Islandię (aczkolwiek tą ostatnią nie zawsze), ponieważ ludność tych krajów wywodzi się z plemion północnogermańskich i posługuje się blisko spokrewnionymi językami.

Istotne jest wykazanie różnicy pomiędzy pojęciami skandynawski i nordycki. W języku polskim przymiotniki te używane są zamiennie bez świadomości istniejącego rozróżnienia. Natomiast Skandynawowie zwracają uwagę, że kraje skandynawskie to jak wcześniej wspomniałem Szwecja, Dania, Norwegia i Islandia, a kraje nordyckie to cztery powyższe i Finlandia. Nie jest ona zaliczana do grupy państw skandynawskich ze względu na różnice historyczne, etniczne i kulturowe. Finlandię zamieszkują ludy ugrofińskie, które etnicznie znacznie różnią się od Skandynawów (nie są nawet zaliczane do rodziny indoeuropejskiej). Etnogenezą Finom bliżej do Estończyków i Węgrów niż do Szwedów. Ponadto kultura Finów w dużym stopniu wywodzi się z ludu niższej klasy, który podporządkowany był Szwecji a potem Rosji.